Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Dowiedz się więcej Rozumiem
Simple page, placeholder image

III LABORATORIUM DRAMATU

Teatr Dramatyczny zaprasza na cykl otwartych czytań polskiej i zagranicznej dramaturgii współczesnej oraz światowej klasyki dramatu. Dodatkowo przyjrzymy się najnowszym tekstom zakwalifikowanym do międzynarodowego projektu „Fabulamundi. Dramaturgia w Europie: Ponad granicami?”, którego partnerem jest Teatr Dramatyczny. W projekcie Polskę reprezentują: Elżbieta Chowaniec, Tomasz Man, Dana Łukasińska, Radosław Paczocha, Artur Pałyga, Przemysław Pilarski, Małgorzata Sikorska-Miszczuk, Sandra Szwarc, Anna Wakulik i Maria Wojtyszko. Przeczytamy dramaty, których realizacje sceniczne odbiły się szerokim echem w teatralnym środowisku, ale także teksty najnowsze, które pierwsze inscenizacje mają przed sobą. Teksty nominowane między innymi do Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej, realizowane  w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia oraz te, które powstawały w poprzednich edycjach Laboratorium Dramatu. Spotkaniom towarzyszyć będą dyskusje poświęcone omawianym dramatom i ich problematyce, w  których uczestniczyć będą autorzy sztuk, reżyserzy, aktorzy biorący udział w projekcie oraz zaproszeni goście.


Laboratorium Dramatu to projekt o charakterze eksperymentalno-edukacyjnym powstały w 2003 roku w Warszawie przy Teatrze Narodowym, następnie działający pod egidą Towarzystwa Autorów Teatralnych, potem „Sztuki Dialogu” – Fundacji Tadeusza Słobodzianka na Rzecz Rozwoju Teatru i Dramatu, obecnie funkcjonujący w Teatrze Dramatycznym.

Jego celem jest rozwijanie i propagowanie dramaturgii jako podstawy współczesnego teatru. Spełnia funkcję zarówno teatru, placówki badawczej, jak i ośrodka edukacji, który wykorzystuje dramat jako medium do budowania społecznego dialogu.
 

Białoruś: stan wyjątkowy!
Przegląd współczesnej dramaturgii białoruskiej


W październikowe poniedziałki zapraszamy na spotkania ze współczesną dramaturgią białoruską. Artyści nie od dziś stają się spostrzegawczymi obserwatorami otaczającej nas rzeczywistości – nie inaczej dzieje się w przypadku wybranych sztuk naszych wschodnich sąsiadów, które choć często przyjmują formę komedii i rodzinnych fars, podskórnie dotykają aktualnych lęków i obaw Białorusinów – tych związanych z tożsamością, polityką i ograniczeniami wolności. Obecna sytuacja na Białorusi, trwające od ponad miesiąca protesty uliczne skierowane przeciwko dyktaturze prezydenta Aleksandra Łukaszenki, masowe aresztowania oraz niepodejmowanie dialogu przez władze, to niepokojące wydarzenia wobec, których nie potrafimy być obojętni. Przegląd białoruskich dramatów to gest solidarności, który, mamy nadzieje przyniesie refleksję nad stanem wolności w Europie w XXI wieku.

Czytania na żywo odbędą się w Sali im. Haliny Mikołajskiej oraz na Scenie im. Gustawa Holoubka w Teatrze Dramatycznym m.st. Warszawy, a po każdym z nich zapraszamy na dyskusje poświęcone przeczytanym tekstom, które poprowadzi Wojciech Majcherek. W dyskusjach udział wezmą autorzy (online), reżyserzy, tłumacze oraz goście specjalni.
Chcąc umożliwić dostęp do tych wydarzeń szerszej publiczności czytania będą dostępne również w streamingu, który będzie można odtworzyć przez 24 h.

Wszystkie dramaty pochodzą z serii antologii dramaturgii białoruskiej pod. redakcją dr hab. Andrieja Moskwina.
Przegląd odbywa się we współpracy z Pracownią Badań nad Teatrem i Dramatem w Europie Środkowo-Wschodniej KSI UW.

 

5.10 godz. 19:00 „Kruk z Tower” Andriej Iwanow, tłum. Bożena Majorczyk, reż. Aldona Figura
Czytanie odbędzie się w Sali im. Haliny Mikołajskiej

„Jesteśmy samotni. Nikogo nie kochamy. No i życie mamy przechlapane.” Nastoletni Kostia, po śmierci ojca żyje w konflikcie z matką. Wolny czas spędza przed komputerem, pała nienawiścią do świata i rodziny, jest zdołowany i przygnębiony. Jest zimny, nie ma w nim uczuć, powie matka, która zaniepokojona stanem syna postanawia przeprowadzić niecodzienny pedagogiczny eksperyment. Tworząc fałszywe konto na Facebooku, postanawia nawiązać z synem kontakt, którego nie doświadcza w rzeczywistości. Wirtualna relacja pomiędzy Toffi a Krukiem z Tower przeradza się w do bólu szczerą rozmowę samotnych osób, którzy tęsknią za normalnością. Andriej Iwanow w swoim wstrząsającym i dramacie opowiada o rozpaczy, która staje się towarzyszem codzienności oraz o ryzykownej walce, jaką podejmie każda matka, aby odzyskać ukochanego syna.

Andriej Iwanow (ur. w 1984, Błagowieszczeńsk, Rosja). Mieszka w Mińsku. Jest filologiem i dramaturgiem. W 2007 roku Ukończył Wydział Filologiczny Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego im. A. Puszkina w Brześciu. Pracował jako dziennikarz, jako redaktor w wytwórni filmów fabularnych, jako redaktor w wydawnictwie książek dla dzieci. Jego sztuka „To wszystko przez nią” (jedyna, którą autor uważa za ukończoną) została napisana w 2012 roku i opublikowana w 2013 roku w rosyjskim miesięczniku „Oktiabr”, pierwszy raz została wystawiona w 2014 roku w Teatrze Dramatycznym im. W. Majakowskiego w Norylsku. Obecnie autor pracuje jako scenarzysta w Studiu Filmów Animowanych w Mińsku.
 

12.10 godz.19:00 „Skrzywdzeni. Białoruś” Andriej Kuriejczyk, tłum. Jakub Adamowicz, reż. Marcin Liber
Czytanie odbędzie się na Scenie im. Gustawa Holoubka

„Pokrzywdzeni. Białoruś” Andrieja Kuriejczyka to sztuka poświęcona aktualnym protestom i powyborczym wydarzeniom, mających miejsce w Mińsku i reszcie kraju. Takie bitwy jak ta – pomiędzy społeczeństwem a władzą, zdarzają się raz na sto lat… bitwy dobra ze złem – mówi jeden z bohaterów sztuki. Stara Białoruś, którą symbolizuje nieugięty Aleksander Łukaszenko, zderza się z Nową Białorusią, której twarzą jest Swietłana Cichanowska i młodzi obywatele. W kraju znajdującym się na granicy wojny domowej, ludzie zadają pytanie, do czego człowiek może się posunąć w imię nienawiści. Kuriejczyk jest bezwzględny w ukazywaniu prawdy o tym, jak system, który wydaje się monolitem, powoli rozpada się od środka.

Andriej Kuriejczyk (ur. 1980, Mińsk) – dramatopisarz, aktor, reżyser, scenarzysta. Mieszka w Mińsku.
Autor utworów scenicznych, m.in. „Skaryna, Sztuka teatralna” (Tieatral’naja pjesa), „Jasny dom” („Swietły dom”), „Przedszkole” (Dietskij sad). Sztuki pisarza wystawiono na wielu scen, m.in. MChAT im. Czechowa, Teatr Dramatyczny im. Majakowskiego (Moskwa), Białoruski Teatr Narodowy im. J. Kupały i Rosyjski Teatr Dramatyczny im. M. Gorkiego (Mińsk), Ukraiński Teatr Narodowy im. L. Ukrainki (Kijów).
A. Kuriejczyk uczestniczył w wielu konkursach dramaturgicznych, m.in. „Eurazja” (Jekaterynburg), „Debiut” (Moskwa), konkurs Ministerstwa Kultury Białorusi. Przez kilka lat pracował jako sprawozdawca dziennika „BiełGazieta” (opublikował ponad dwieście artykułów). Jest autorem dwóch antologii, z których ostatnia – „Skaryna” – ukazała się w 2006 roku. Na język polski przetłumaczono cztery sztuki: „Klan ślepców” (tł. Karolina Niewiadomska), „Niebo” (tł. Piotr Mitzner), „Rosja obrażona” (tł. Dariusz Jezierski) oraz „Skrzywdzeni. Białoruś” (tł. Jakub Adamowicz). Dramat „Klan ślepców” ukazał się na łamach antologii Nowa dramaturgia białoruska. T. 1 (pod red. Andrieja Moskwina, Warszawa 2011). Z kolei drugi, Niebo, pod pseudonimem Nikita Mickiewicz, najpierw opublikował miesięcznik „Dialog” (2005/12), a następnie – w antologii Nowa białoruska dramaturgia (tom 6, Warszawa 2017).


Sztuka „Skrzywdzeni. Białoruś”, oparta o ostatnie wydarzenia na Białorusi, jest czytana w 50 teatrach w 13 krajach świata.


19.10 godz. 19:00 „Penaty” Timofiej Iljewski, tłum. Jakub Adamowicz, reż. Artur Tyszkiewicz

Zamiast rozmawiać ze sobą, sięgają po telefony, towarzyszem codzienności staje się wiecznie włączony telewizor, krzyk zastępuje słowa, a słuchawki na uszach pomagają w ucieczce przed codziennością. Timofiej Iljewski w swoim komediodramacie portretuje trzypokoleniową, białoruską rodzinę zamkniętą w jednym mieszkaniu, skazaną na swoją obecność. Babcia – przez trzydzieści lat była sekretarzem organizacji partyjnej i ciężko rozstać się jej z przeszłością, ojciec – to sfrustrowany wykładowca, zmęczony tłumaczeniem studentom podstaw wiedzy o kulturze i sztuce, matka – zamknięta w kuchni z garnkiem ziemniaków nie ma siły na wychowywanie dzieci, córka – typowa nastolatka przeżywa emocjonalne kryzysy związane z chłopcami, syn – młody buntownik wlepiony w ekran komputera, chce uciec z kraju w którym władza odbiera ludziom wolność. Jest i dziadek – były dziennikarz, milczący obserwator zwariowanego, rodzinnego życia, którego głównym zajęciem jest odczytywanie przy obiedzie zapisków i wspomnień z czasów wojny. Co musi się wydarzyć aby rodzina znów zaczęła ze sobą rozmawiać? Czy kryzys komunikacji i brak porozumienia to nieodłączne elementy naszej codzienności?

Timofiej Ilijewski (ur. 1961, Brześć) – reżyser, dramaturg. Absolwent Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu Kultury. W latach 1988-2001 pracował w brzeskim Domu Młodzieży, kierował tam kółkiem teatralnym i był kierownikiem artystycznym ludowego teatru „Rajok”. Jest autorem jedenastu utworów scenicznych, m.in. Egzystencja (1997), Fokstrot (1997), Homo ludens (2001), Zachodni fort (2008), Rozdział siódmy (2008), Koło słoneczne (2011), Penaty (2016), Francysk. Przypowieść (2016), Ostatni bohater (2018). Prawie wszystkie one uczestniczyły w konkursach dramaturgicznych, m.in. „Wolny Teatr” i „WriteBox” (Mińsk), „Riemarka”, „Litodrama”, „Badenweiler” (Rosja). Sztuka Homo ludens została opublikowana w zbiorze: Une Moisson en hiver. Panorama des ecritures theatrales contemporaines de Bielorussie. 1993- 2007 (Paryż, 2011), a Francysk – w tomie Francysk Skaryna i współczesność (Францыск Скарына і сучаснасць, Mińsk 2017). Od roku 2001 pracuje w Teatrze Dramatycznym w Brześciu jako reżyser. Wyreżyserował ponad trzydzieści spektakli, m.in. Romeo i Julia (2002), Biloxi (wg sztuki Biloxi Blues Neila Simona), Zbrodnia i kara (wg F. Dostojewskiego, 2008), Biały anioł z czarnymi skrzydłami D. Bałyko (2009), Płaszcz (wg Gogola, 2010), Sługa dwóch panów C. Goldoniego (2011), Buszujący w zbożu J. Salingera (2012), Moj biedny Marat A. Arbuzowa (2014), Droga Jelena Siergiejewna L. Razumowskiej (2016), Starszy syn A. Wampiłowa (2016), Panna Julia A. Strindberga (2017).
 

26.10 godz. 19:00 „Dożyć do premiery. Komedia w dwóch aktach” Nikołaj Rudkowski, tłum. Bożena Majorczyk, reż. Agnieszka Glińska

Czy aby być wiarygodnym na teatralnej scenie, trzeba doświadczyć w rzeczywistości tego, czego doświadcza bohater sztuki? Dla Wiery i Katii, młodych aktorek, które przygotowują się spektaklu o wojennej tematyce, wczuwanie się w rolę staje się tożsame z utratą poczucia rzeczywistości. Ich ambicja podpowiada, że aby stworzyć autentyczne postaci partyzantek – muszą tak jak one „przesiąknąć zapachem wojny”. Głód, bieda, lęk, trudne warunki, ucieczki, tortury, ból – aktorki coraz silniej próbują na własnej skórze poczuć niebezpieczeństwo i ryzyko związane z konspiracją i konfliktem. Ich próby szybko zamieniają się w wariackie i absurdalne działania, na które z politowaniem patrzy mąż jednej z nich. To on głośno oświadcza, że we współczesnym świecie, istnieją rzeczy gorsze niż wojna, a podstawowym pytaniem na dziś jest pytanie o to, jak zwykły człowiek ma wyżyć w czasach wszechobecnej redukcji, kryzysu i bezrobocia? Surrealistyczna komedia Mikołaja Rudkowskiego to przewrotna opowieść o teatrze, który próbuje zbliżyć się do życia, i życiu, które przypomina zwykłą farsę.

Nikołaj Rudkowski (ur. 1971, Mińsk) – dramaturg, dziennikarz, aktor i reżyser. Absolwent Wydziału  Filologicznego Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego w Mińsku i Wydziału Reżyserii Białoruskiego Uniwersytetu Kultury i Sztuki. Aktor w Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. M. Gorkiego (1995-1999). Dla tego zespołu napisał inscenizację Pierretta (1995) na podstawie utworów Arthura Schnitzlera. W tej sztuce wystąpił jako aktor oraz pełnił funkcję pomocnika reżysera. Był też reżyserem własnych sztuk: Ślepa gwiazda (Teatr „Na balkonie”, 2007 i Centrum Białoruskiego Dramatu i Reżyserii, 2008); Kobiety Bergmana (Teatr „Na balkonie”, 2007). Od 2000 r. pracuje na białorusko-niemieckim radiu „Unistar” jako redaktor. Prowadzi audycje, poświęcone życiu kulturalnemu w Miński i na Białorusi. Autor trzynastu utworów scenicznych: Ślepa gwiazda (1993), Kobiety Bergmana (1993), Ana i ananas (2004), Inwazja (2005), Ostatnia miłość Narcyza (2006), Wszystko, czego chcieliśmy. (Inwazja uczuć) (2008), Dożyć do premiery (2009), Polowanie na truskawki (PUNKTY NA OSI CZASU 243 2010), Bog łaskotania (2010), Najczystsze miasto (2010), Wielka wędrowka urodow (2012), Doktor sztuk wyzwolonych (2017) i Pragnienie. 16+ (2018).


Andriej Moskwin
Slawista, kulturolog, tłumacz, dramaturg. Doktor habilitowany, adiunkt w Katedrze Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej Wydziału Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego. Kierownik Pracowni Badań nad Teatrem i Dramatem w Europie Środkowo-Wschodniej. Autor wielu monografii z zakresu historii teatru oraz współczesnej dramaturgii słowiańskiej (m.in. "Stanisław Przybyszewski w kulturze rosyjskiej końca XIX - początku XX wieku", "Teatr białoruski: 1920-1930. Odrodzenie i zagłada").

 

KONTAKT

KASY TEATRU:
tel. 602 792 282 | 663 741 903
e-mail: kasa@teatrdramatyczny.pl

Partnerzy

strony www strony www strony www strony www