fot. Jan Zamoyski

przekład: Dorota Sajewska
reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenografia: Barbara Hanicka
dramaturgia: Dorota Sajewska
reżyseria świateł: Wojciech Puś
efekty specjalne: Piotr Krzyczmonik
produkcja: Karolina Zbrożek
asystent reżysera, sufler: Magdalena Jaracz
inspicjent: Tomasz Karolak

występują:
Mariusz Benoit – Rabe Kruk
Joanna Drozda – Zuzanna
Dorota Landowska (gośc.) – Karolina
Henryk Niebudek – Piotrek
Krzysztof Ogłoza – Ludwik
Miłogost Reczek – Olaf/Edna
Agnieszka Roszkowska – Róża Maria
uczniowie Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I stopnia im. E. Młynarskiego pod kierunkiem prof. Ewy Marchwickiej
pozytyw: Michał Sawicki

Całopalenie opowiada historię „zrujnowanej dzielnicy bez przyszłości” i jej mieszkańców – „ludzi bez wartości”.
Pewnego dnia, w oślepiającym świetle sierpnia, to zamarłe miejsce odzyskuje kontury. Pojawia się tu Obcy – Rabe Kruk, który przypadkiem staje się naocznym świadkiem śmierci 8-letniego chłopca. Choć winą Rabego jest jedynie to, że widział, jako obcy bierze na siebie ból i cierpienie ludzi, których losy połączy (i pokrzyżuje) to jedno zdarzenie: śmierć dziecka w wypadku samochodowym. Ścigająca kierowcę-terrorystę policjantka Edna, rodzice chłopca Zuzanna i Ludwik, chora na demencję babcia Róża-Maria, Piotrek – przyjaciel Olafa, kierowcy samochodu, wreszcie Karolina – kobieta po amputacji piersi i właścicielka samochodu – oto zbiór tragiczno-groteskowych figur, które pod wpływem wypadku nagle wpadają w jakiś pęd zrozumienia. Gwałtownie poszukują relacji, uruchamiają łańcuch winy i kary, przyczyn i skutków, chcąc przywrócić doświadczeniu sens, a rozsypane życie poskładać w całość. I choć w istniejącym świecie całość nie jest możliwa, to właśnie ona staje się tu podstawową figurą pragnienia, źródłem braku wszystkich postaci. Każdy z bohaterów próbuje dokonać niemożliwego: uchwycić to wydarzenie w jego naoczności, a zarazem zrozumieć jego sens.

Dea Loher (1964)
Niemiecka pisarka i dramatopisarka. W Polsce jej twórczość teatralna znana jest przede wszystkim dzięki inscenizacjom Pawła Miśkiewicza, który wystawił Przypadek Klary w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2001) oraz Niewinę w Starym Teatrze w Krakowie (2004). Najnowszy tekst Dei Loher Całopalenie został wybrany przez jury „Theater Heute” Sztuką Roku 2008.
Studiowała germanistykę i filozofię na Uniwersytecie w Monachium, następnie przez dłuższy czas przebywała w Brazylii. Studiowała dramatopisarstwo w berlińskiej Hochschule der Künste, m. in. pod kierunkiem Heinera Müllera i Yaaka Karsunke. Obecnie mieszka zarówno w Berlinie, jak i Sao Paulo.
Debiutowała sztuką Olgas Raum (Przestrzeń Olgi, 1990), gdzie jako materiał wykorzystała autentyczne losy żydowskiej komunistki niemieckiego pochodzenia, Olgi Benario, deportowanej w czasie II wojny światowej z Brazylii i straconej w Ravensbrück. Temat z najnowszej niemieckiej historii podjęła następnie w tekście Leviathan (Lewiatan, 1993), poświęconym Ulrike „Marie” Meinhof z Frakcji Czerwonej Armii. Niektóre sztuki powstały w ścisłej współpracy z reżyserem Andreasem Kriegenburgiem (m. in. Sinobrody – Nadzieja kobiet, 1997 czy cykl Magazin des Glücks, 2001-2002).
Dwukrotnie miesięcznik „Theater Heute” przyznał jej tytuł Młodej Dramatopisarki Roku. Otrzymała wiele prestiżowych nagród, m. in. Mühlheimer Dramatikerpreis (1998), Else Lasker-Schüler-Dramatikerpreis za całokształt twórczości (2005) oraz Bertolt Brecht Preis (2006). W lutym 2009 roku autorka została uhonorowana przez Prezydenta Berlina Klausa Wowereita nagrodą literacką Berliner Literaturpreis.