fot. Jan Zamoyski

Borys Godunow na podstawie dramatu Aleksandra Puszkina i dzieł Modesta Musorgskiego

przekład: Agnieszka Lubomira Piotrowska
scenariusz i reżyseria: Andriej Moguczij
scenografia: Michaił Płatonow
kompozytor: Aleksander Manockow
reżyseria światła: Krzysztof Solczyński, Michaił Płatonow, Andriej Moguczij
koordynatorki projektu: Antonina Dzotsenidze, Małgorzata Cichulska
koordynator muzyczny i instrumenty perkusyjne: Michał Niedziałek
efekty pirotechniczne: Piotr Krzyczmonik, Sławomir Maślanka
efekty specjalne i kaskaderskie: Tomasz Lipski, Andrzej Słomiński
konsultanci etnomuzykologiczni: Jacek Jackowski, Ilona Laskowska
konsultacja walk scenicznych: Aleksander Manockow
projekcje: Adam Tarasiuk
produkcja: Małgorzata Cichulska
asystenci reżysera: Waldemar Raźniak, Tomasz Domagała
asystentka scenografa: Agata Danowska
inspicjent: Tomasz Karolak
suflerka: Jaga Dolińska
realizacja dźwięku: Igor Nikiforow
budowa dekoracji: Marek Kowalski

występują:
Adam Ferency – Borys Godunow
Dominika Kluźniak (gościnnie) – Carewicz Dymitr; Fiodor, syn Borysa; Jurodiwy
Maja Hirsch – Ksenia, córka Borysa
Adam Krawczyk (gościnnie)– Johann, książę duński, narzeczony Kseni
Anna Nehrebecka (gościnnie) – Niańka
Władysław Kowalski – Pimen
Krzysztof Majchrzak (gościnnie) – Wasyl Szujski
Miłogost Reczek  – Michaił Worotyński
Maciej Szary – Andriej Szczełkanow, przedstawiciel cara w Dumie
Waldemar Barwiński/Krzysztof Ogłoza – Grigorij Otriepiew, samozwaniec
Agata Kulesza – Karczmarka
Piotr Siwkiewicz  – Warłaam
Henryk Niebudek – Misaił
Waldemar Barwiński  – Wania I
Krzysztof Ogłoza – Wania II
Płaczki: Julia Kijowska, Małgorzata Niemirska, Agnieszka Roszkowska, Ewa Telega, Agata Wątróbska, Agnieszka Wosińska
Przystawi: Jakub Kamieński (gościnnie), Adam Graczyk, Krzysztof Szekalski (gościnnie), Paweł Tucholski (gościnnie), Marcin Tyrol

premiera 6 października 2008 roku w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego WARSZAWA CENTRALNA 2008 „Stygmaty ciała”
 
Borys Godunow to opowieść o człowieku, który biorąc na siebie ciężar władzy, nieuchronnie staje się jej zakładnikiem. Godunow uwikłany w zabójstwo prawowitego dziedzica tronu, na skutek spisku Szujskiego i Pimena traci wszystkich członków swojej rodziny. „Przedstawienie – jak mówią jego twórcy – demaskuje nieudolność ustrojów społecznych, ponieważ niosą one śmierć i prowadzą ludzkość ku zagładzie. W świecie, gdzie nie ma praw i zasad, a historia jest wciąż na nowo przepisywana, zaprezentowany bieg wypadków jest jedynie jedną z możliwych jej wersji. Tak oto historia tworzy spektakl, a spektakl historię.”
Na muzyczny wymiar przedstawienia, autorstwa Aleksandra Manockowa, składają się najbardziej znamienne momenty opery Musorgskiego, przetworzone w cykliczną, niemal pulsującą tkankę, która stanowi tło dla śpiewu chóralnego. Starorosyjskie brzmienia, jak i polskie pieśni ludowe tworzą nowatorską i oryginalną strukturę muzyczną.

Andriej Moguczij (ur. 1961 r.) to jeden z najbardziej znaczących awangardowych reżyserów we współczesnym teatrze rosyjskim; zdobywca licznych nagród na festiwalach krajowych i zagranicznych (m. in. rosyjskie Złote Maski za realizacje utworów Saszy Sokołowa Szkoła dla głupków i Między psem a wilkiem oraz Iwanowie na podstawie Gogola, Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym w Edynburgu oraz Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym BITEF w Belgradzie za Szkołę dla głupków Saszy Sokołowa). Andriej Moguczij rozpoznawalny jest dzięki konsekwentnemu eksperymentowaniu z formami teatralnymi oraz z tekstami literackimi, co udowodnił w przedstawieniach takich jak Nie-Hamlet na podstawie sztuki W. Sorokina Dysmorfomania czy też Dziadek do orzechów według baśni E.T.A. Hoffmana oraz baletu Czajkowskiego. W swoich przedstawieniach mistrzowsko łączy język baletu, opery, cyrku, video artu z teatrem dramatycznym, tworząc spektakle unikalne pod względem muzycznym, plastycznym i dramaturgicznym. W Teatrze Dramatycznym Moguczij sięga po historię Borysa Godunowa, tworząc współczesny spektakl na przecięciu dwóch mediów: opery Modesta Musorgskiego oraz dramatu Puszkina.