fot. Jan Zamoyski

reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenografia: Barbara Hanicka
reżyseria świateł: Wojciech Puś
muzyka i wykonanie: Robert Siwak, Fabian Włodarek
słowa piosenek: Natalia Korczakowska
asystentka reżysera: Karolina Maciejaszek
wizażysta: Janusz Kaleja
suflerka, inspicjentka: Barbara Zając

występują:
Marta Gajko – Alina
Marcin Bosak  – Tom
Katarzyna Figura  – Matka
Władysław Kowalski  – Nikodem
Jolanta Olszewska – Niema
Krzysztof Dracz  – Eggert
Andrzej Szeremeta – Bart
Marcin Tyrol – Spex

„Nuda, nuda na przedmieściach” – codzienność wyrzuconych gdzieś na margines nowoczesności ludzi. Tom i jego matka mieszkają na nieczynnej stacji benzynowej przy mało uczęszczanej drodze krajowej na skraju dużego, dynamicznie rozwijającego się miasta. Jednak gdy pewnego dnia na stację, sprawiającą dotąd „wrażenie skamieliny umieszczonej pośrodku nowego osiedla”, podjeżdża biały Ford Mustang, rocznik '69, i kiedy wysiada z niego młoda piękna kobieta, Alina, realny czas zatrzymuje się i w bezbarwną codzienność przedmieścia wdziera się ekstatyczny żywioł. Teatralna scena zamienia się w groteskowo-absurdalny świat młodzieńczych fantazji, perwersyjnych pragnień, sentymentalnych zwierzeń, intymnych spotkań.

Nagrody:
Festiwal Prapremier w Bydgoszczy (październik 2006):
Nagroda aktorska dla Katarzyny Figury za rolę Matki
46. Kaliskie Spotkania Teatralne - Festiwal Sztuki Aktorskiej:
Wyróżnienia dla Jolanty Olszewskiej i Krzysztofa Dracza
Festiwal Prapremier w Bydgoszczy:
Nagroda aktorska dla Jolanty Olszewskiej
Feliksy Warszawskie 2006/2007
Nagroda aktorska dla Krzysztofa Dracza za rolę Eggerta

Recenzje:
Anna R. Burzyńska, "Tygodnik Powszechny" nr 4/22.01
Dramat Dirka Dobbrowa w inscenizacji Pawła Miśkiewicza jest tęskny i ironiczny, sentymentalny i groteskowy. Zderzają się w nim mitologie dojrzewania i inicjacji, miłości idealnej i wszechpotężnego pożądania, symbolika domu i topos wędrówki. (…)Aktorstwo jest bardzo mocną stroną przedstawienia - świetne, charakterystyczne epizody stworzyli Władysław Kowalski (zamieszkujący przyczepę campingową Nikodem - z pozoru poczciwy pechowiec-kaleka, w gruncie rzeczy egoista i tyran), Jolanta Olszewska (jego niema żona, pięknie celebrująca wewnętrzną wolność w poniżeniu), Krzysztof Dracz (Eggert - perwersyjny szef matki). Jak w poprzednich spektaklach Miśkiewicza, bohaterowie inicjują rozmaite gry międzyludzkie, a rozpętana wyobraźnia okazuje się o wiele niebezpieczniejsza niż rzeczywistość. Symboliczną, nasyconą ironicznym dystansem sztukę Miśkiewicz przepisał na język cielesności aktorów, co bardzo wzmocniło siłę oddziaływania wielu scen (dwa przerażające, choć w najwyższym stopniu umowne obrazy seksualnej przemocy), nie bał się brzydoty, śmieszności, banału. (czytaj całość)

Roman Pawłowski, "Gazeta Wyborcza - Stołeczna" nr 158/8-9.07
To, co zaczyna się jak jeszcze jeden społeczny dramat o ludziach wykluczonych, w zaskakujący sposób przybiera formę teatru poetyckiego. (…)Paweł Miśkiewicz doskonale wykorzystał możliwości tkwiące w tekście. Razem ze scenografem Barbarą Hanicką na małej scenie Teatru Dramatycznego zbudował przestrzeń ludzkiego wysypiska, w którym zużyci, niepotrzebni ludzie tkwią w piasku razem z niepotrzebnymi, zużytymi przedmiotami. (…) [Spektaklt] to pulsująca emocjami panorama ludzkich wraków, tragiczna, śmieszna, nostalgiczna i w każdej minucie przejmująca. Miśkiewicz uruchomił w aktorach możliwości, o jakich zapewne nie śnili. Zaskoczeniem jest zwłaszcza Katarzyna Figura w roli Matki. Aktorka, która zrosła się z wizerunkiem seksbomby, tutaj eksponuje karykaturalną brzydotę i kicz bohaterki, zwykłej urzędniczki, która buduje swoje życie na kłamstwach i złudzeniach. (czytaj całość)