W przedziale zmierzającego donikąd pociągu, w pustym tunelu, być może w sennym barze postacie prowadzą ze sobą czasem zabawne, a czasem okrutne i perwersyjne gry.

„Nuda, nuda na przedmieściach” - codzienność wyrzuconych gdzieś na margines nowoczesności ludzi.

Auslöschung to propozycja oczyszczenia, uratowania ludzkiej godności i prawdy przez „wymazanie” – bezkompromisową i bezwarunkową redukcję, najradykalniejszą amputację chorej tkanki...

Każdy z gości Azylu Fryderyk po osobistej konsultacji z personelem zakładu określi czas i cel swojego pobytu. Wizyta trwać może od 2 do 12 godzin

Bańka mydlana to historia trojki przyjaciół, młodych mieszkańców Tel Awiwu, dla których media elektroniczne stały się podstawowym środkiem kształtowania egzystencji. Pojawienie się w ich życiu Ashrafa – Palestyńczyka, gwałtownie zderza i splata ze sobą dwa światy, które za wszelką cenę próbowali rozdzielić: świat prywatny i świat polityki.

Borys Godunow to opowieść o człowieku, który biorąc na siebie ciężar władzy, nieuchronnie staje się jej zakładnikiem.

Całopalenie opowiada historię „zrujnowanej dzielnicy bez przyszłości” i jej mieszkańców – „ludzi bez wartości”. Pewnego dnia, w oślepiającym świetle sierpnia, to zamarłe miejsce odzyskuje kontury. Pojawia się w nim Obcy – Rabe Kruk.

Córeczki to opowieść o formowaniu się dziewczęcej tożsamości. To spektakl o odkrywaniu postaci znajdującej się gdzieś pomiędzy – pomiędzy kobietą a dziewczynką – o dziedzictwie pensjonarki. Brzmi jak żart z Gombrowicza? Nic bardziej mylnego.

Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze jest historią cyrkowej rodziny, opowiadaną z perspektywy dziecka – Aglai. Na tle opowieści o życiu ludzi bez domu, dla których „każdy kraj to zagranica” odbywa się oczyszczająca konfrontacja bohaterki z dzieciństwem.

Don Kiszot to bezdomny z wyboru - sam wykluczył się ze społeczeństwa. Jego marzenie o rzeczywistości przybrało postać choroby i to właśnie ten patologiczny stan stał się sposobem na oglądanie świata.

Fragmenty dyskursu miłosnego to mitologia relacji miłosnej. Wszyscy tworzą tu jeden pulsujący podmiot miłosny, w którym widz może rozpoznać własne historie, skrawki scen filmowych, strzępy obscenicznych piosenek, wyobrażeń i stereotypów obecnych we współczesnej kulturze. Uruchomione ciało krzyczy, wpada w histerię, pręży się w nienaturalnych pozach, zastyga w groteskowych figurach. I wciąż od nowa próbuje siebie opowiedzieć.

Glissando to technika polegająca na płynnym przejściu przez wszystkie dźwięki możliwe do zagrania na danym instrumencie, często stosowana w utworach Fryderyka Chopina

W upalne, letnie popołudnie na malowniczo położoną wyspę przybędzie bardzo wytworne towarzystwo, piękne damy i prawdziwi dżentelmeni.

W Klubie Polskim po raz pierwszy na scenie obok wielkich romantycznych poetów i bohaterów stają bezimienni, zapomniani, wykluczeni. Poeci i prorocy. Oszuści i mistyfikatorzy.

Przychodzą gromadami. Każdy ze swoją opowieścią, swoją obsesją. I każdy z nich jest z Różewicza. Bohater Śmierci w Starych Dekoracjach, Fornarina, Kolekcjoner Twarzy, Niedoszły Samobójca, Człowiek bez Światopoglądu, Mirabelka, Kobieta Która Przeżyła Cały Wiek XX...

Spektakl Król kłania się i zabija rozpościera się pomiędzy dwoma zdaniami: „Nic nie jest za darmo” i „Nic nie jest na darmo”. Wyznaczają one dwa bieguny, wokół których krąży postać Herty Müller.

Morderca potrzebny od zaraz! Raskolnikow, bohater z kryminalną przeszłością opisaną w Zbrodni i karze Dostojewskiego, już dawno się skończył. W tej formie już długo nie pociągnie. Jego zbrodni dziś już nikt nie kupuje. Tylko pytanie: „Kto zabił Alonę Iwanowną?” wciąż pozostaje otwarte i domaga się odpowiedzi.

Lament nad obecnym kryzysem Europy wzniesie Paweł Miśkiewicz, przy pomocy Kupieckich kontraktów, komedii gospodarczej noblistki i feministki Elfriede Jelinek.

Emma Bovary. Zakochana histeryczka, chimeryczna święta i dziwka. Kobieta nieświadoma własnej siły, która może kruszyć konwenanse; zagubiona we własnych namiętnościach, hedonistycznych żądzach i instynktach.

„Bóg stworzył Teatr dla tych, którym nie wystarcza Kościół” powiedział klasyk polskiego teatru, Juliusz Osterwa. Jerzy Grotowski podjął się próby wykroczenia poza teatr, ku rytuałowi, ku współuczestnictwie we wspólnocie. Adam Mickiewicz poszukiwał sceny w pełni oddającej totalność metafizycznego doświadczenia, które znalazło swój literacki wyraz w scenie obrzędu dziadów. Ta długa, romantyczna tradycja łączenia teatralności z religijnością uległa w okresie żałoby po katastrofie smoleńskiej radykalnemu zawieszeniu.

Podróż nie-tak-sentymentalną do krainy nieistniejących kamienic, widm żydowskich kobiet i uwięzionych pod powojennymi gruzami duchów dzieci, czyli do opętanego przez ciągłe żywe zjawy Muranowa, odbędą dwie kobiety.

W spektaklu Pawła Miśkiewicza nie ma jednego Peera – postać rozpisana została na pięciu aktorów, każdy z nich ukazuje inną stronę jego osobowości.

Postać rośnie w niej na podobieństwo nowotworu. Co to jest i jaki ma związek z tamtą, dawno nieżyjącą? Czy można odtworzyć tamtą, żyjącą kiedyś i cierpiącą kobietę na podstawie jej myśli? Czy można ocalić osobę, której Simone Weil się wyrzekła?

Bolesna fantazja wielkiego reżysera o ikonie XX wieku. Krystian Lupa odkrywa kolejne wersje osobowości Marilyn Monroe. W tej roli Sandra Korzeniak.

Kiedy masz niewiele ponad metr wzrostu i niemal każdy może cię sponiewierać grubym słowem – marzysz o dniu, w którym już nikt ci nie dokuczy. Pippi z dezynwolturą przekłuwa balony naszej pychy, powagi, nudnego rozsądku. Jest dorosłym dzieckiem i dziecinnym dorosłym.

„Historia to pamięć na poziomie zbiorowym, pamięć zaś to prywatna percepcja historii” – tak zakreśla pole swoich zainteresowań reżyser spektaklu.

Poszerzenie pola walki jest nie tylko opowieścią podsumowującą  kondycję współczesnego człowieka i jego miejsce w przepełnionym nudą świecie, lecz przede wszystkim próbą złapania doświadczenia  bycia w depresji i „pisania depresji”.

Szczęśliwy dzień Winnie pełen jest absurdalnych, małych zdarzeń, codziennych, powtarzanych jak mantra rytuałów, które składają się na sens jej życia.

Cykl pięciu scenicznych miniatur, których bohaterkami Jelinek czyni kobiece postaci, czy raczej mity kobiecości.

„Rozprawa 14/06” to przetworzona teatralnie rozprawa sądowa. Alicja zostaje oskarżona o nielegalny i długotrwały pobyt  w Krainie Czarów. Sędziowie, specjaliści medycyny sądowej, psychologii, prawa nie potrafią dotrzeć do świata bohaterki.
„Kraina Czarów. Pole Gry” to wejście w świat Alicji, w którym Ona jest Królową.

The Show Must Go On to dziewiętnaście najbardziej rozpoznawalnych muzycznych przebojów w minimalistyczny, ale pełen znaczenia sposób interpretowanych przez dwudziestu warszawskich performerów.

Większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Ale nie tej dworkowo-ziemiańskiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Przecież dzisiejsza klasa średnia i ci, którzy do niej aspirują, to potomkowie Jakuba Szeli.

Harry Haller wybiera się w podróż samolotem, w którym spotyka stewardów-maszyny, dziwnego pasażera oraz wygłaszającego mowy kapitana. Przekraczanie granic może „kosztować rozum”, zwłaszcza kiedy pokład przemienia się w teatr magiczny.