Większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Ale nie tej dworkowo-ziemiańskiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Przecież dzisiejsza klasa średnia i ci, którzy do niej aspirują, to potomkowie Jakuba Szeli.

Większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Ale nie tej dworkowo-ziemiańskiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Przecież dzisiejsza klasa średnia i ci, którzy do niej aspirują, to potomkowie Jakuba Szeli.

Większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Ale nie tej dworkowo-ziemiańskiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Przecież dzisiejsza klasa średnia i ci, którzy do niej aspirują, to potomkowie Jakuba Szeli.

Większość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Ale nie tej dworkowo-ziemiańskiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy wolimy myśleć o sobie jako o potomkach tej „lepszej”, szlacheckiej części narodu? Przecież dzisiejsza klasa średnia i ci, którzy do niej aspirują, to potomkowie Jakuba Szeli.

CÓRECZKI

Autorki projektu proponują widzom spotkanie z rzeczywistością przełomu XIX i XX wieku: czasem niestabilności politycznej, przesilenia w sztuce, powstawania ruchów emancypacyjnych. Czasem, w którym dorastająca w środowisku inteligencji warszawskiej dziewczynka miała szczególne możliwości kształtowania swojego świata i siebie w nim. Przewodniczką po tym świecie jest młoda, ambitna, obdarzona wybitną spostrzegawczością i inteligencją literatka in spe – dorastająca Zofia Nałkowska.
Miejsce tego spotkania nie jest jednak przypadkowe. To modernistyczny kabaret, który był przestrzenią dialogu między twórcami i intelektualistami. „Szukamy na mapie Warszawy miejsca, w którym duch młodopolski może zderzyć się z aktualnym fermentem towarzysko-artystycznym, gdzie, jak w kabarecie, kawiarniana atmosfera sprzyja żywiołowej debacie. Takim miejscem niewątpliwie jest obecnie Nowy Wspaniały Świat” – mówią twórczynie.

CÓRECZKI

Autorki projektu proponują widzom spotkanie z rzeczywistością przełomu XIX i XX wieku: czasem niestabilności politycznej, przesilenia w sztuce, powstawania ruchów emancypacyjnych. Czasem, w którym dorastająca w środowisku inteligencji warszawskiej dziewczynka miała szczególne możliwości kształtowania swojego świata i siebie w nim. Przewodniczką po tym świecie jest młoda, ambitna, obdarzona wybitną spostrzegawczością i inteligencją literatka in spe – dorastająca Zofia Nałkowska.
Miejsce tego spotkania nie jest jednak przypadkowe. To modernistyczny kabaret, który był przestrzenią dialogu między twórcami i intelektualistami. „Szukamy na mapie Warszawy miejsca, w którym duch młodopolski może zderzyć się z aktualnym fermentem towarzysko-artystycznym, gdzie, jak w kabarecie, kawiarniana atmosfera sprzyja żywiołowej debacie. Takim miejscem niewątpliwie jest obecnie Nowy Wspaniały Świat” – mówią twórczynie.

KLUB POLSKI

Wielka Emigracja to jedno z największych duchowych doświadczeń Polaków, fundament dla ukształtowania się polskiej tożsamości nowoczesnej. Emigracja popowstaniowa to również bezprecedensowe w Europie zjawisko „kultury samotnych mężczyzn” – przebywających poza krajem poetów i żołnierzy. Jak myśleli i co czuli? Jak reagowali na nową rzeczywistość i jak próbowali ją uwewnętrznić? Jak dochodzili do świadomości bycia emigrantami i jak stan ten sami określali?

KLUB POLSKI

Wielka Emigracja to jedno z największych duchowych doświadczeń Polaków, fundament dla ukształtowania się polskiej tożsamości nowoczesnej. Emigracja popowstaniowa to również bezprecedensowe w Europie zjawisko „kultury samotnych mężczyzn” – przebywających poza krajem poetów i żołnierzy. Jak myśleli i co czuli? Jak reagowali na nową rzeczywistość i jak próbowali ją uwewnętrznić? Jak dochodzili do świadomości bycia emigrantami i jak stan ten sami określali?

I NIE BYŁO JUŻ NIKOGO

W Teatrze Dramatycznym trup będzie ścielił się gęsto. W upalne, letnie popołudnie na malowniczo położoną wyspę przybędzie bardzo wytworne towarzystwo, piękne damy i prawdziwi dżentelmeni. Wszyscy w stylowych kostiumach z epoki niezapomnianych lat 30. Intryga kryminalna, która wypłynęła spod mistrzowskiego pióra Agathy Christie, rozpocznie się, kiedy goście znajdą w swoich pokojach dziecinną rymowankę: „W upał dziesięć białych twarzy / Szeptało do siebie / Jedna wzniosła toast z cyjankiem / I zostało dziewięć / Nocą dziewięć białych twarzy / Grało mi na nosie / Gdy się rano obudzili / Już zostało osiem…”

THE SHOW MUST GO ON

The Show Must Go On to dziewiętnaście najbardziej rozpoznawalnych muzycznych przebojów w minimalistyczny, ale pełen znaczenia sposób interpretowanych przez dwudziestu warszawskich performerów wybranych specjalnie do tego spektaklu. Bel zadaje proste pytanie: jak i dlaczego muzyka wprawia nas w ruch? To jeden z największych sukcesów artysty i jednocześnie jeden z najczęściej wystawianych jego spektakli.

I NIE BYŁO JUŻ NIKOGO

W Teatrze Dramatycznym trup będzie ścielił się gęsto. W upalne, letnie popołudnie na malowniczo położoną wyspę przybędzie bardzo wytworne towarzystwo, piękne damy i prawdziwi dżentelmeni. Wszyscy w stylowych kostiumach z epoki niezapomnianych lat 30. Intryga kryminalna, która wypłynęła spod mistrzowskiego pióra Agathy Christie, rozpocznie się, kiedy goście znajdą w swoich pokojach dziecinną rymowankę: „W upał dziesięć białych twarzy / Szeptało do siebie / Jedna wzniosła toast z cyjankiem / I zostało dziewięć / Nocą dziewięć białych twarzy / Grało mi na nosie / Gdy się rano obudzili / Już zostało osiem…”

I NIE BYŁO JUŻ NIKOGO

W Teatrze Dramatycznym trup będzie ścielił się gęsto. W upalne, letnie popołudnie na malowniczo położoną wyspę przybędzie bardzo wytworne towarzystwo, piękne damy i prawdziwi dżentelmeni. Wszyscy w stylowych kostiumach z epoki niezapomnianych lat 30. Intryga kryminalna, która wypłynęła spod mistrzowskiego pióra Agathy Christie, rozpocznie się, kiedy goście znajdą w swoich pokojach dziecinną rymowankę: „W upał dziesięć białych twarzy / Szeptało do siebie / Jedna wzniosła toast z cyjankiem / I zostało dziewięć / Nocą dziewięć białych twarzy / Grało mi na nosie / Gdy się rano obudzili / Już zostało osiem…”

Alicja zostaje oskarżona o nielegalny i długotrwały pobyt  w Krainie Czarów. Sędziowie, specjaliści medycyny sądowej, psychologii, prawa nie potrafią dotrzeć do świata bohaterki.

Karnawał to czas magiczny, czas tańców, maskarad, a także niczym nieskrępowanej rozpusty. To „święto głupców”, podczas którego dotychczasowy porządek społeczny jest bezkarnie zaburzany i wywracany na opak. Durnie stają się królami, osoby wykluczone z życia publicznego wylegają na ulice, a wszelkie zasady zostają zaniechane. Dlatego nie ma lepszej przewodniczki po karnawałowym szaleństwie niż Alicja – mała dziewczynka, która od króliczej norki zaczęła swoją podróż do Krainy Czarów i na Drugą Stronę Lustra. Dramatyczny zaprasza więc na karnawałowy wieczór u Alicji.

Alicja zostaje oskarżona o nielegalny i długotrwały pobyt  w Krainie Czarów. Sędziowie, specjaliści medycyny sądowej, psychologii, prawa nie potrafią dotrzeć do świata bohaterki.

ALICJA

W przedziale zmierzającego donikąd pociągu, w pustym tunelu, być może w sennym barze postacie prowadzą ze sobą czasem zabawne, a czasem okrutne i perwersyjne gry. Alicja (w podwójnej roli Barbara Krafftówna i Klara Bielawka) próbuje znaleźć swoje miejsce w świecie rozbitej pamięci i niejednoznacznych cielesnych doświadczeń; w rzeczywistości, w której czas toczy się nieodgadnionym, powikłanym rytmem.

KTO ZABIŁ ALONĘ IWANOWNĄ?
Morderca potrzebny od zaraz! Raskolnikow, bohater z kryminalną przeszłością opisaną w Zbrodni i karze Dostojewskiego, już dawno się skończył. W tej formie już długo nie pociągnie. Jego zbrodni dziś już nikt nie kupuje. Tylko pytanie: „Kto zabił Alonę Iwanowną?” wciąż pozostaje otwarte i domaga się odpowiedzi. Teatr Dramatyczny proponuje więc plebiscyt na mordercę. W szranki o ten zaszczytny tytuł stają m.in. pewien kamienicznik-wyzyskiwacz, Anders Breivik, seryjny morderca z wyspy Utoya oraz niepoprawny politycznie reżyser Lars von Trier, który w Melancholii starł z powierzchni ziemi całą ludzkość.

KTO ZABIŁ ALONĘ IWANOWNĄ?
Morderca potrzebny od zaraz! Raskolnikow, bohater z kryminalną przeszłością opisaną w Zbrodni i karze Dostojewskiego, już dawno się skończył. W tej formie już długo nie pociągnie. Jego zbrodni dziś już nikt nie kupuje. Tylko pytanie: „Kto zabił Alonę Iwanowną?” wciąż pozostaje otwarte i domaga się odpowiedzi. Teatr Dramatyczny proponuje więc plebiscyt na mordercę. W szranki o ten zaszczytny tytuł stają m.in. pewien kamienicznik-wyzyskiwacz, Anders Breivik, seryjny morderca z wyspy Utoya oraz niepoprawny politycznie reżyser Lars von Trier, który w Melancholii starł z powierzchni ziemi całą ludzkość.

KTO ZABIŁ ALONĘ IWANOWNĄ?
Morderca potrzebny od zaraz! Raskolnikow, bohater z kryminalną przeszłością opisaną w Zbrodni i karze Dostojewskiego, już dawno się skończył. W tej formie już długo nie pociągnie. Jego zbrodni dziś już nikt nie kupuje. Tylko pytanie: „Kto zabił Alonę Iwanowną?” wciąż pozostaje otwarte i domaga się odpowiedzi. Teatr Dramatyczny proponuje więc plebiscyt na mordercę. W szranki o ten zaszczytny tytuł stają m.in. pewien kamienicznik-wyzyskiwacz, Anders Breivik, seryjny morderca z wyspy Utoya oraz niepoprawny politycznie reżyser Lars von Trier, który w Melancholii starł z powierzchni ziemi całą ludzkość.

KTO ZABIŁ ALONĘ IWANOWNĄ?
Morderca potrzebny od zaraz! Raskolnikow, bohater z kryminalną przeszłością opisaną w Zbrodni i karze Dostojewskiego, już dawno się skończył. W tej formie już długo nie pociągnie. Jego zbrodni dziś już nikt nie kupuje. Tylko pytanie: „Kto zabił Alonę Iwanowną?” wciąż pozostaje otwarte i domaga się odpowiedzi. Teatr Dramatyczny proponuje więc plebiscyt na mordercę. W szranki o ten zaszczytny tytuł stają m.in. pewien kamienicznik-wyzyskiwacz, Anders Breivik, seryjny morderca z wyspy Utoya oraz niepoprawny politycznie reżyser Lars von Trier, który w Melancholii starł z powierzchni ziemi całą ludzkość.